Polish Recordings

brak wody
zaraz przyjdę
zaraz wracam
za mną
nie mam
dla nich
nie mów
Mam dla ciebie dobrą wiadomośç.
Posłuchaj tylko uważnie!
Keidy nas znowu odwiedzisz?
Czy masz dla mnie trochę czasu?

DROGI JURKU!
Jestem w Polsce już dłużej niż tydzień. Bardzo jestem zadowolony z pobytu w Waszym kraju.
Nie wyobrażasz sobie, jak gościnnie i serdecznie zostałem przyjęty przez Marka i jego przyjaciół.
Szkoda, że nie znasz Oli ani Tadka (to moi nowi znajomi).
Przed przyjazdem do Warszawy sądziłem, że będę mieszkał w hotelu, a tymczasem Tadek oddał mi swój pokój. Miesz­kam więc na Starym Mieście.
Mam ci wiele do opowiedzenia.
Każdy dzień przynosi wciąż nowe wrażenia, każdy dzień wypełniony jest zwiedzaniem i poznawaniem nowych ludzi. Jestem zajęty od rana do wieczora.
Przed kilku dniami zostałem zaproszony na spotkanie dzien­nikarzy ze studentami. (Tadek jest dziennikarzem.)
W tym tygodniu organizowane są w Klubie Księgarza dwa spotkania pisarzy z czytelnikami.
Myślę, że uda mi się pójść przynajmniej na jedno z nich: na spotkanie z Janem Parandowskim.
Będę w Warszawie jeszcze przez całe dziesięć dni, to znaczy do dwudziestego lipca.
Zaplanowaliśmy kilka ciekawych wycieczek, między innymi do Żelazowej Woli i do Wilanowa. Zobaczę wreszcie miejsce urodzenia Chopina i dowiem się jeszcze czegoś no­wego o wielkim kompozytorze.
Następnie pojedziemy do Krakowa. Tam pozostaniemy przez tydzień.
Nie wiem, czy starczy nam czasu na zwiedzenie wszystkich zabytków Krakowa. Przy okazji zwiedzimy Nową Hutę.
Z Krakowa chcemy pojechać do Zakopanego, zobaczyć Tatry i polskich górali.
Po tygodniu wrócimy znów do Warszawy.
Wątpię jednakże, czy uda nam się zobaczyć wybrzeże. Po
powrocie z Krakowa zostanie już niewiele czasu do odjazdu.
Wyjeżdżamy z Polski piątego sierpnia.
Nie wiem, czy zdołam napisać do ciebie jeszcze raz. Strasznie trudno znaleźć chwilę wolnego czasu, a poza tym zdaję sobie sprawę, że opisanie w krótkim liście wszystkiego, co tu widzę i przeżywam, jest absolutnie niemożliwe.
W połowie przyszłego tygodnia, to znaczy jeszcze przed wy­jazdem do Krakowa, zamówię rozmowę telefoniczną. Będę miał do ciebie prośbę w związku z obroną mojej pracy kan­dydackiej. A ponieważ chcę ci szczegółowo wyjaśnić, o co chodzi, wygodniej będzie porozmawiać przez telefon, niż pi­sać kilkustronicowy list. Czy w tym czasie będziesz jeszcze w Moskwie?
Spodziewam się szybkiej odpowiedzi na mój list.
Pozdrowienia
Włodek
Pisz do mnie pod adresem:
Pan TADEUSZ KALINOWSKI
Rynek Sarego Miasta 4 m. 9
00-272 Warszawa
P.S. Dziś wysłałem do Lidy pocztówkę, ale niezależnie od tego proszę cię o przekazanie jej najserdeczniejszych pozdrowień ode mnie. Warszawa, dnia 11 lipca 1959 r.

A TU JEST WARSZAWA
(Fragment)
... Dnia piętnastego maja roku tysiąc dziewięćset czterdzieste­go piątego Inspektor znalazł się w Warszawie. Powiedzeniu „zna­lazł się w Warszawie” można by zarzucić odrobinę przesady.
... To, co widział z okien wagonu, nie było chyba Warszawą; przypominało... nie, właściwie nic nie przypominało. Płaskie, okopcone ściany, lekko wystrzępione u góry, i czarne dziury okien. Gdzieniegdzie cudem ocalała od ognia, bezużyteczna rama okienna podkreślała pustkę...
Inspektor wyszedł z wagonu. Tłum ludziszedł w stronę mia­sta. Drogą w niczym nie przypominała ulicy — tylko szlak, przypadkowo przetarty przez pagórkowaty teren. Jego splatające się z wielu ścieżek, przetykane kałużami pasmo prowadziło w kierunku ściany wypalonych domów...
Wbrew przewidywaniom tłum nie robił wrażenia „opłakują­cego- gruzy ukochanej stolicy”. Wprost przeciwnie, był ruchli­wy, gwarny i — o dziwo! — całkiem wesoły.
Przekupki, sławne warszawskie przekupki, trwały na posterun­ku. Ich pyskata indywidualność wypełniała w sposób zdecydo­wany całą przestrzeń placu. Reszta służyła jako tło. Ale tło nie pozbawione swoistego kolorytu i siły wyrazu. Stroje były, mó­wiąc najskromnie, przypadkowe. Noszono je ze swobodą i fantazją. Poza tym każdy prawie przechodzień dźwigał tobołek, walizę albo inny co dziwniejszy przedmiot. Obywatel w pasia­ stych pidżamowych spodniach i słomkowym kapeluszu parado­
wał dzierżąc pod każdą pachą wałek od kanapy. Dwie panienki w nieprzemakalnych płaszczach niosły stolik obrócony do góry nogami, między którymi zwalona była piramida wszelkiego ro­dzaju gratów...
Zagospodarowują się — pomyślał Inspektor.
Szedł Grójecką i skręcił w Mochnackiego. Zupełna pustka i pogorzelisko. Ludzie nie mieli tu czego szukać...
Dzikie wino zieleniło się wspaniale na okopconych ścianach. W ogródkach kwiaty i krzewy, zostawione sobie samym, rozple­niły się w bezczelny sposób. Bujność roślinności podkreślała jeszcze bardziej pustkę tych miejsc...
Zbliżał się do Marszałkowskiej. Na Hożej z przyjemnością obejrzał nie zniszczony dom. Wprawdzie gdyby mu w czasach przedwojennych pokazano taką budę, skrzywiłby się z obrzydze­niem. Poczciwe domisko sterczało jakby zawstydzone tym, że nie spaliło się jak jego najbliżsi sąsiedzi. Poobijane też było niezgorzej. Ściany ospowate od gęstych śladów pocisków. Szyby częściowo wstawione, reszta okien pozatykana prowizorycznie.
Ale stał na swoim miejscu, a z kominów szedł dym równiutki­ mi słupami.
Na Marszałkowskiej ruch był ogromny. Gdzieniegdzie w podłatanych parterach widać już było sklepy. Czym tu handlują — zastanawiał się przybysz — i kto to kupuje, i za co? Handlowa­ no właściwie wszystkim. Sklepy spożywcze, galanteryjne, an­
tykwariaty... Parę lotnych księgarni na wózkach...
Zbaczał co chwila, porwany pasją zobaczenia wszystkiego od razu. To było jego miasto — beznadziejnie chore i wynędzniałe, niektórzy twierdzili nawet, że martwe. Martwe nie było na pew­no. Co do tego był spokojny. Cóż... można nawet wszystkie bu­dynki zburzyć, nawet miejsca po nich zaorać... Miasto tworzą ludzie, a ci powrócą na pewno. I wtedy — Inspektor mówił to sobie z naiwną dumą — wtedy przydamy się my, architekci. Potrafimy przecież odtworzyć wszystko to, co było cenne, to, co zrosło się z nazwą Warszawa w nierozłączną całość. Toteż mi­mo całej przeraźliwości oglądanych widoków czuł się podniesio­ny na duchu. Nie było tak źle, jak mówiono. Miasto jest zbu­rzone, ale żyje, i to żyje dosyć intensywnie.

— Gdzie usiądziemy? Między drzewami, na trawie czy może lepiej na piasku, bliżej rzeki?
— Chodźmy na piasek! Weź leżaki dla dziewcząt, a my poło­żymy się na kocu. Gdzie jest Maryjka i Oia?
— Pewnie jeszcze w szatni. Ubieranie się, rozbieranie i cze­sanie zawsze zajmuje dziewczętom dużo czasu.

— Już idą!
— Nie widzę ich.
— Są tam za krzewami. Teraz poszły w stronę bufetu. Chodź­ my do nich, mogą nas nie znaleźć!
— Znajdą nas na pewno! Przecież na plaży prawie nikogo nie ma.
— Czy o każdej porze dnia jest tu tak pusto?
— Nie, tylko z rana i przed południem.
— I to jedynie w dni powszednie. W niedzielę jest tu tak dużo ludzi, że po prostu nie ma czym oddychać, brak po­wietrza.
— Ja chodzę nad Wisłę lub na pływalnię zwykle z samego rana albo o zachodzie słońca. Po to jedynie, żeby popły­wać.
— Dlatego też wcale nie jesteś opalony.
— Nie lubię bezczynnie leżeć na piasku i opalać się.
— Czy tu można wypożyczyć jakieś łódki, kajaki?
— Owszem, ale trzeba mieć kartę pływacką.
— O, już idą dziewczęta! Maryjka ma bardzo ładny kostium kąpielowy.
— Przyniosłyśmy z bufetu coś do jedzenia.
— Dajcie mi ze dwie kanapki. Jestem okropnie głodny.
— Świetne miejsce wybraliście! Oczywiście leżaki są dla nas, a dla was koce, nieprawdaż?
— Maryjko, jeśli chcesz, mogę ci pożyczyć swoje okulary słoneczne.
— A tobie nie są potrzebne?
— Nie, idę się kąpać. Kto ze mną? Ty, Tadek?
— Oczywiście.

— Marek, ty zostajesz? I ty, Maryjko, też?
— Mnie tu będzie lepiej. Wolę się opalać niż kąpać. Zresztą nie umiem pływać.
— Nie szkodzi. Nie masz się czego bać, nie utoniesz! Przy brzegu jest płytko.
— Chodź! Tu nie będziesz miała nawet z kim porozmawiać. Marek zawsze śpi, gdy się opala.
— Tylko nie kpijcie sobie ze mnie! Idźcie już!

— Jak tu płytko! Odeszliśmy tak daleko od brzegu, a woda wciąż tylko do pasa.
— Chodźmy jeszcze dalej! Tu już głębiej i jaki silny prąd!
— Nie wypływaj za boje, nie wolno! Przyjedzie milicja wodna i zapłacisz karę.
— Spójrz, jak Włodek świetnie pływa: crawlem i na plecach.

Miejsce, gdzie mieszkam: Warszawa, Polska.

Gdzie mieszkasz? Gdzie to jest? Jak duże to jest?
Mieszkam w Warszawie, stolicy Polski, położonej w środkowo-wschodniej części kraju nad Wisłą. Warszawa jest największym miastem w Polsce, z populacją około 1,8 miliona mieszkańców.

Opisz swoje miasto rodzinne.
Warszawa to miasto o bogatej historii i bogatej scenie kulturalnej, charakteryzujące się mieszaniną architektury historycznej i nowoczesnej. Stare Miasto miasta, starannie odbudowane po II wojnie światowej, jest wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO i charakteryzuje się uroczymi brukowanymi uliczkami, kolorowymi kamienicami i kultowym Zamkiem Królewskim. Warszawa znana jest także z licznych terenów zielonych, w tym Parku Łazienkowskiego i Ogrodów Pałacu Wilanowskiego, które oferują mieszkańcom i odwiedzającym możliwość relaksu i cieszenia się naturą w miejskim krajobrazie. Miasto może poszczycić się licz

ę rnymi muzeami, galeriami, teatrami i salami koncertowymi, prezentującymi polskie dziedzictwo artystyczne i kulturalne.

Jaka jest pogoda?
Warszawa ma klimat umiarkowany z wyraźnymi porami roku. Lata są ciepłe, z temperaturami oscylującymi wokół 25°C (77°F), a okresowe fale upałów mogą podnosić temperaturę powyżej 30°C (86°F). Zimy mogą być zimne, z temperaturami spadającymi poniżej zera i okresowymi opadami śniegu, tworząc malowniczy zimowy krajobraz w mieście. Wiosna i jesień przynoszą łagodne temperatury i kolorowe liście, sprawiając, że są one idealne do eksploracji miasta pieszo lub rowerem.

Za co jest znana?
Warszawa jest znana ze swojej odporności i ducha odrodzenia, pokonując znaczne zniszczenia w czasie II wojny światowej, aby stać się kwitnącą nowoczesną metropolią. Miasto znane jest z różnorodności kulturowej, żywej sceny nocnej i rozwijającej się sceny kulinarnej, gdzie restauracje oferują tradycyjne polskie dania obok kuchni międzynarodowej. Warszawa jest także centrum edukacji, handlu i innowacji, z licznymi uniwersytetami, instytucjami badawczymi i startupami technologicznymi, które przyczyniają się do jej dynamicznej gospodarki i krajobrazu intelektualnego.

Co w niej najlepsze? Czy podoba ci się tam mieszkać?
Najlepszą rzeczą w Warszawie jest jej dynamiczna energia i niekończące się możliwości. Kocham mieszkać w Warszawie ze względu na jej bogactwo kulturowe, przyjazną atmosferę i poczucie możliwości, które przenika miasto. Czy eksplorujesz historyczne zabytki, czy cieszysz się występem w operze, czy po prostu relaksujesz się w kawiarni na Starym Mieście, Warszawa ma coś dla każdego, co czyni ją naprawdę wyjątkowym miejscem do życia.

Stół z powyłamywanymi nogami

Wpływ sprzecznych recenzji internetowych na ocenę usług w porównaniu z towarami: moderacja i mechanizm

This has been translated from English.

W Szczebrzeszynie chrząszcz brzmi w trzcinie

Opowiem wam teraz pewną historię.

Jest tam chłopiec. Tam jest mama. Jest tam chłopiec z mamą. W Paryżu jest chłopiec z mamą. Chłopiec mówi do swojej mamy:
- Mamusiu, zobacz! Tam jest wieża Eiffla!
Mumia patrzy na wieżę Eiffla. Mówi:
- tak, ojej, tam jest wieża Eiffla!

Chłopiec patrzy na wieżę Eiffla. Powtarza:
- Mamusiu, zobacz! Tam jest wieża Eiffla! Wieża Eiffla jest wysoka.
Mumia patrzy na wieżę Eiffla. Mówi:
- tak, ojej, wieża Eiffla jest wysoka!

Chłopiec patrzy na wieżę Eiffla. Powtarza:
- Mamusiu, zobacz! Wieża Eiffla jest wysoka i szara.
Mumia patrzy na wieżę Eiffla. Mówi:
- Ojej, tak, wieża Eiffla jest wysoka i szara.

Chłopiec mówi:
- Mamusiu, zobacz! Tam jest kot!
Mama mówi:
- Tak, ojej, tam jest kot!
Chłopiec patrzy na kota. mówi:
- Mamusiu, zobacz! Jest tam kot. Jest tam mały kotek.
Mamusia patrzy na kota. Powtarza:
- Ojej, tak, tam jest mały kotek.

Chłopiec patrzy na kota. Krzyczy:
- Mamusiu, zobacz! Mały kot jest niebieski!
Mamusia patrzy na kota. Mówi:
- O tak, w Paryżu jest wieża Eiffla i mały niebieski kot.

Warszawski przewodnik kulturalny

Wasz obserwator poleca:

- W poniedziałek, we wtorek i w środę w „Akwarium* koncert » kwartetu jazzowego „W kratkę”. Kwartet gra nieżle: mój ulubiony klub jazzowy zawsze chętnie polecam! ***

- W czwartek premiera nowego polskiego filmu kryminalnego „Za wszystko zapłacisz! * Film niestety, nieudany: brutalny, wulgarny i nudny! Odradzam stanowczo! *

- W piątek zapraszam do teatru. W „Ateneum spektakl „Pamiętnik liryczny". Polecam gorąco! *****

- Jeżeli lubicie muzykę Chopina, proszę koniecznie odwiedzić Filharmonię Narodową w sobotę. Koncert z cyklu „Polska młodzież gra Chopina*. Polska młodzież gra wspaniale! Warto! ****

- W niedzielę wieczorem wydarzenie tygodnia: jak zawsze tylko jeden koncert zespołu „Mazowsze*. „Mazowsze* to więcej niż folklor, to polska dusza! Proszę zarezerwować czas. Bilet jest drogi, ale zobaczyć trzeba.

Wasz Obcarwator